Aangezien je mijn column-rubriek even leuk vindt als ikzelf, lees je deze ook weer met veel plezier. Net zoals ik ervan geniet om mijn hart te luchten. Een brief aan mijn lezers. Geestig toch?
Waarover ga ik nu es "neuten"? Wel, gewoon over iets dat me dagelijks bezig houdt. Elke dag hoor je muziek en als je een even grote freak bent als ik van social media, dan zie je ongetwijfeld ook wel een quote. Of die nu toepasselijk is op jou of niet, je vindt altijd een manier om het op jouw leven toe te passen. En is het niet zo, dan vind je ze niet goed. Omdat je jezelf er niet in vindt. En het klinkt misschien gek of net niet. Misschien denk je 'hé, dat is herkenbaar', (want weet je, ik ben ook maar een gewoon meisje), maar ik denk vaak 'potverdikke, dat was nu es dé quote die ik nodig had!' Die past bij mijn gevoelens van het moment, van de dag. De een zal die quote mooi vinden, de ander niet. En dat is bij muziek ook zo. Je moet zelfs niet altijd naar de songteksten luisteren, gewoon het deuntje doet je misschien al iets. Eerlijk gezegd hou ik er wel van. Aangezien ik een Tweelingen ben van sterrenbeeld is er ook een andere zijde. Ik hou er soms ook helemaal niet van. Dan peins ik: Godver, waarom lees ik dat nu? Of waarom nu net dat liedje? Dat maakt me triest of weemoedig... net nu ik me vrolijk voelde. Onlangs in een chatgesprek met vriendinnen (de bloggersgofitters) hadden we het er ook over. Welke vrouwen zijn wij eigenlijk? Als we ons dat 'mottig' of 'ellendig' voelen, dan zoeken we de 'miserie' op. Dan bekijken we bleitfilms, luisteren we naar de wreedste balades (en dus eigenlijk de mooiste), en zoeken we quotes op die passen bij ons gemoed. Die gekke wijven toch.
Dan denk ik weer heel gelovig... dat het op mijn pad komt met een reden. Ik lijk soms wel paranoia, denk ik. ja, juist... een denker! Ik doe het echt mezelf aan. Dan hoop ik nu heel diep van binnen dat ik niet de enige vrouw ben die zo denkt... Echt, soms, waarschijnlijk wel 80% van situaties steek ik in mijn kop dat ik niet eens hoefde te doen. Dan zie ik spoken die er niet zijn. Ahja, want spoken bestaan niet. En toch. Het komt op mijn pad met een reden. Niets gebeurt zomaar. Het leert me ook iets. Dan doe ik juist net wat ik nog moest doen, omdat de muziek of de quote zegt 'never give up'. Of dan doe ik juist iets niet omdat het zegt dat ik tevreden met zijn met wat ik heb. En dat doe ik. Ik ben tevreden met mijn mooiste gegeven: mijn gezin. Met mijn job, mijn familie en vrienden. Jah... en ik zou 'mevrouwtje- nooit-genoeg' (voor alle duidelijkheid: ik heb mezelf die term toegekend!) niet zijn, als er iets tekort was, iets meer willen in het leven, altijd zeggen dat het nog beter kan. Dat is niet slecht hoor ik je denken. Juist! Je moet je dromen nagaan. On high heels ;-)
Bij deze sluit ik mijn nog maar weer veel te openhartige column met een positieve noot en ga mijn dromen naleven en streven naar een gelukkig leven met de mensen die mij gelukkig maken. En wie daar deel van wil uitmaken, make me happy too :-)
sweet dreams
J.
Posts tonen met het label COLUMN AVE. Alle posts tonen
Posts tonen met het label COLUMN AVE. Alle posts tonen
woensdag 14 januari 2015
zondag 4 januari 2015
Column 6: Goeie Voornemens
Happy 2015. Ja, dat wens ik iedereen toe! Een gelukkig nieuw jaar. Klinkt zo saai, maar het is toch wel van groot belang gelukkig te zijn. En voor iedereen is dat anders. De een is gelukkig met dit, de ander met dat. En daar hangen vaak eerst enkele goeie voornemens aan vast om gelukkiger te zijn. En toch gaan we dan weer voort in onze oude gangetje. En toch... en toch wil ik het volhouden. Dus dan maar misschien iets haalbaar kiezen? Haalbaar gelukkig zijn. Bestaat dat? Dus stel ik mij de vraag wat maakt mij gelukkig. Goeie vraag en daar moet ik zelf es stil bij staan eigenlijk en alweer confronteer ik mezelf met zaken waar ik niet van wist... eigenlijk wil ik dat wel. En heb ik het zelf in de hand? Nee, niet altijd. Dus we kunnen ook alweer een discussie voeren over gelukkig zijn. Ja, je hebt het grotendeels vaak zelf in de hand. Wat je wil bereiken, moet je zelf waarmaken. True fact! Maar je mag geen tegenslagen hebben. Niet alles loopt van een leien dakje. En niet alles gaat vanzelf. Je moet er soms keihard voor knokken. Dat heb ik het afgelopen jaar ook gedaan. Hard geknokt voor waar ik nu sta. En ben ik gelukkiger? Ja en nee. Dus dan doen mijn hersenen van 'Tja, dan ben je er nog niet.'
Nee, inderdaad... ik ben er bijlange nog niet. Ik heb op alle vlakken eigenlijk nog steeds niet bereikt wat ik wil bereiken en wat wil ik nu juist en wat ga ik daar aan doen en is dat ook haalbaar. Pfff, ik word er zelf moe van als ik het bedenk. Maar sommigen kunnen misschien wel tussen de lijntjes doorlezen wat ik graag wens. Of hopen wat ik wens of denken te weten wat ik wens. Ja, ik maak het mezelf moeilijk. Da's geen nieuwtje.
Laat ons beginnen met gezondheid (1) Iedereen wil gezond zijn. Ook zijn dichte omgeving. Dus gaan we voor de gezondere levenstijl. Dat was me vorig jaar gelukt met de 'bloggers-go-fit'-actie ... tot juni. Na de zomer was het gedaan. 3 à 4 kilo zijn erbij gekomen en ik stond zo scherp. Ik voelde me goed en sexy en na de zomer ben ik gaan emo-eten. De winter voor de deur en 't is weer gedaan. Dus nu denk ik aan de lente die komt en ik moet er iets aan doen. Ja, het is van moeten én tevens ook een keuze. Die rot-kilo's moeten eraf. En ja, ik ben toch al dun? Voor jou misschien... Niet voor mij. Ik voel me niet goed in dit vel nu, dus er moet iets aan gebeuren. Conclusie: maand januari wordt hard, maar Pascale (Naessens cfr.) zal mij daarbij helpen. En een beetje op karakter ook. Dus ik leg de lat wat hoger: no alcohol, low carbs en meer groenten en fruit. En misschien ook dan maar vaker water, want cola light lijkt toch stilaan ook al op een verslaving. Tjezus. Dat lijkt niet echt haalbaar. Maar ik wil bewijzen dat ik het kan.
Bij die gezondheid hoort ook sporten (2). Aangezien in momenteel met een lumbago sukkel, zullen we deze eerst verhelpen met kine-beurten, op voorschrift van de dokter en dan zien we wel wat het lichaam aankan. Ik zou graag terug spinnen en misschien ook wel lopen. Want strak in het pak is mijn doel voor de zomer. Ik heb ruim de tijd denk ik om het waar te maken. (yes, you can!)
Dat lijkt me al heel wat om mee te beginnen. Verder heb ik geen verslavingen waar ik vanaf moet.
Mijn sociale media blijf ik netjes volgen, ok, misschien minder in het bijzijn van vrienden en familie. Maar dat deed ik de laatste tijd ook al een stuk minder. Vliegtuigstand en checken of ik 2u zonder die damn-phone kan. (3) En verder doen we gewoon voort zoals we bezig zijn: tijd maken voor de kinderen én het gezin. Zondag is 3 van de 4 zondagen per maand voor het gezin. En werken, veel werken, meer werken en groeien in wat we kunnen.
Zijn er verlangens? Verwachtingen? Ja, altijd ! Ik ben een vrouw, weet je. :-)
Ik zou graag in 2015 bereiken wat ik wil bereiken om me goed te voelen als vrouw, moeder, in mijn job, als vriendin,... Ik wil genieten van de dingen rond mij, en doen wat ik graag doe. Er is de communie van onze zoon en dat wil ik goed doen, ik wil het leuk hebben. Genieten. Ik hoop nieuwe mensen te leren kennen, tijd te hebben voor vrienden en familie, en ik heb 1 grote wens.
Dit jaar word ik 35 jaar. Tijd voor een aantal zaken op orde. Tijd voor nieuwe keuzes? Tijd om knopen door te hakken. Tijd voor iets nieuws?
Wat zijn jouw voornemens?
Nee, inderdaad... ik ben er bijlange nog niet. Ik heb op alle vlakken eigenlijk nog steeds niet bereikt wat ik wil bereiken en wat wil ik nu juist en wat ga ik daar aan doen en is dat ook haalbaar. Pfff, ik word er zelf moe van als ik het bedenk. Maar sommigen kunnen misschien wel tussen de lijntjes doorlezen wat ik graag wens. Of hopen wat ik wens of denken te weten wat ik wens. Ja, ik maak het mezelf moeilijk. Da's geen nieuwtje.
Laat ons beginnen met gezondheid (1) Iedereen wil gezond zijn. Ook zijn dichte omgeving. Dus gaan we voor de gezondere levenstijl. Dat was me vorig jaar gelukt met de 'bloggers-go-fit'-actie ... tot juni. Na de zomer was het gedaan. 3 à 4 kilo zijn erbij gekomen en ik stond zo scherp. Ik voelde me goed en sexy en na de zomer ben ik gaan emo-eten. De winter voor de deur en 't is weer gedaan. Dus nu denk ik aan de lente die komt en ik moet er iets aan doen. Ja, het is van moeten én tevens ook een keuze. Die rot-kilo's moeten eraf. En ja, ik ben toch al dun? Voor jou misschien... Niet voor mij. Ik voel me niet goed in dit vel nu, dus er moet iets aan gebeuren. Conclusie: maand januari wordt hard, maar Pascale (Naessens cfr.) zal mij daarbij helpen. En een beetje op karakter ook. Dus ik leg de lat wat hoger: no alcohol, low carbs en meer groenten en fruit. En misschien ook dan maar vaker water, want cola light lijkt toch stilaan ook al op een verslaving. Tjezus. Dat lijkt niet echt haalbaar. Maar ik wil bewijzen dat ik het kan.
Bij die gezondheid hoort ook sporten (2). Aangezien in momenteel met een lumbago sukkel, zullen we deze eerst verhelpen met kine-beurten, op voorschrift van de dokter en dan zien we wel wat het lichaam aankan. Ik zou graag terug spinnen en misschien ook wel lopen. Want strak in het pak is mijn doel voor de zomer. Ik heb ruim de tijd denk ik om het waar te maken. (yes, you can!)
Dat lijkt me al heel wat om mee te beginnen. Verder heb ik geen verslavingen waar ik vanaf moet.
Mijn sociale media blijf ik netjes volgen, ok, misschien minder in het bijzijn van vrienden en familie. Maar dat deed ik de laatste tijd ook al een stuk minder. Vliegtuigstand en checken of ik 2u zonder die damn-phone kan. (3) En verder doen we gewoon voort zoals we bezig zijn: tijd maken voor de kinderen én het gezin. Zondag is 3 van de 4 zondagen per maand voor het gezin. En werken, veel werken, meer werken en groeien in wat we kunnen.
Zijn er verlangens? Verwachtingen? Ja, altijd ! Ik ben een vrouw, weet je. :-)
Ik zou graag in 2015 bereiken wat ik wil bereiken om me goed te voelen als vrouw, moeder, in mijn job, als vriendin,... Ik wil genieten van de dingen rond mij, en doen wat ik graag doe. Er is de communie van onze zoon en dat wil ik goed doen, ik wil het leuk hebben. Genieten. Ik hoop nieuwe mensen te leren kennen, tijd te hebben voor vrienden en familie, en ik heb 1 grote wens.
Dit jaar word ik 35 jaar. Tijd voor een aantal zaken op orde. Tijd voor nieuwe keuzes? Tijd om knopen door te hakken. Tijd voor iets nieuws?
Wat zijn jouw voornemens?
dinsdag 9 december 2014
Column 5: Winter
De winter is er. Dat heb ik al gevoeld. Ruitjes krabben, de verwarming hoger zetten, warmere dekens op bed, de kinderen warmer kleden, een sjaal en de dikke winterjas boven halen. Allemaal dingen van moeten, want meneer de vrieskou is er. Ergens doet dat deugd. De natuur is mooi en een frisse neus ophalen, es goed wandelen in de winterse koude kan goed doen. Ik hou van de zon. Ook van de winterzon. Het liefst zou ik in een ander klimaat leven waar het altijd zomerse sferen straalt. Doorprik die gedachte maar, want ik blijf mooi hier in ons kleine landje met het klimaat waar ik het verder mee moet doen.
Sneeuw? Ik hoor het je al zeggen! Ja bij Mr. Winter hoort sneeuw...
Het liefst begin ik nu te vloeken en te jammeren, want oh ja het is heel mooi... als je binnen zit onder je fluffy fleecedekentje met rendiertjes op, een groene thee met jasmijn in de hand, mijn boek of een spel met de kinderen. Een luie zondag mag zo passeren voor mij en sneeuwt het dan buiten? Super!
I love it. Ook voor onze kinderen! Ja, ik vind dat gezellig. Met de sfeer van de kerstlichtjes erbij en veel cadeautjes die liggen te wachten. De kindjes kijken alvast uit naar een ritje met de slee of eindelijk nog es een sneeuwman maken in de tuin. Papa doet wel mee. Maar jaag me er niet door. Dan krijg ik winterkriebels, maar die zijn niet zoals vlinders in je buik. Die winterkriebels zijn als dorre motten zeg maar. Voor mij althans. Mijn wederhelft gaat skiën. Ga maar schat. Leef je uit, want aan mij heb je toch meer dan last. Moest ik kunnen, ik sla mijn voorraad op en doe mijn winterslaap beginnende van nu tot het weer wat mooier en zachter weer wordt. Helaas. Ik wacht weer tot de blaadjes groen worden, de zon blijft schijnen, het water warm wordt door de zon, bloemetjes komen piepen, vogeltjes fluiten en ik wakker word met een blij gezicht omdat mijn favoriete seizoen is aangebroken. Maar ik beloof bij deze plechtig dat ik mijn best doe om te genieten van een prachtig winter wonderland met leuke uitjes naar de kerstmarkt, vrienden over de vloer, cosy bij de haard (die wij niet hebben helaas), ...
Hou jij van de winter?
Sneeuw? Ik hoor het je al zeggen! Ja bij Mr. Winter hoort sneeuw...
Het liefst begin ik nu te vloeken en te jammeren, want oh ja het is heel mooi... als je binnen zit onder je fluffy fleecedekentje met rendiertjes op, een groene thee met jasmijn in de hand, mijn boek of een spel met de kinderen. Een luie zondag mag zo passeren voor mij en sneeuwt het dan buiten? Super!
I love it. Ook voor onze kinderen! Ja, ik vind dat gezellig. Met de sfeer van de kerstlichtjes erbij en veel cadeautjes die liggen te wachten. De kindjes kijken alvast uit naar een ritje met de slee of eindelijk nog es een sneeuwman maken in de tuin. Papa doet wel mee. Maar jaag me er niet door. Dan krijg ik winterkriebels, maar die zijn niet zoals vlinders in je buik. Die winterkriebels zijn als dorre motten zeg maar. Voor mij althans. Mijn wederhelft gaat skiën. Ga maar schat. Leef je uit, want aan mij heb je toch meer dan last. Moest ik kunnen, ik sla mijn voorraad op en doe mijn winterslaap beginnende van nu tot het weer wat mooier en zachter weer wordt. Helaas. Ik wacht weer tot de blaadjes groen worden, de zon blijft schijnen, het water warm wordt door de zon, bloemetjes komen piepen, vogeltjes fluiten en ik wakker word met een blij gezicht omdat mijn favoriete seizoen is aangebroken. Maar ik beloof bij deze plechtig dat ik mijn best doe om te genieten van een prachtig winter wonderland met leuke uitjes naar de kerstmarkt, vrienden over de vloer, cosy bij de haard (die wij niet hebben helaas), ...
Hou jij van de winter?
zondag 30 november 2014
Column 3: Gevoelens
Wie nog maar net mijn schrijfsels op mijn blog is beginnen volgen, welkom.
Jaren geleden schreef ik ook veel, voor mezelf, naar vriendinnen. Het luchtte me altijd op.
Ik ben zo'n beetje what you see, is what you get. Ik kan moeilijk verbergen hoe ik me voel.
Daar is niets mis mee, lijkt me, want dan weet je ook waar je staat, niet?
Deze rubriek bezorgt me ook ergens een soort rust en weet je, die komt goed van pas. Er is een grote nood aan het luchten van mijn hart. Altijd maar bezig en een kopje vol zorgen. Ook veel heel leuke dingen waar ik vrolijk van word. Begrijp me niet verkeerd. Ik hou van het leven en vice versa.
Hoe ouder ik word, hoe bewuster ik leef en hoe selectiever ik ben. Ik volg dan ook graag mijn hart.
Al is je verstand volgen soms de juiste keuze. En gaat je hart bloeden...
Ik ben eigenlijk een echt groot gevoelsmens. Ik leef op gevoelens en ben dus best ook gevoelig. En ja, dat is heel gevaarlijk om dat zo openlijk te zeggen. Dat weet ik uit ervaring.
Zo liep ik al enkele keren tegen de lamp. In de liefde, in vriendschappen, gewoon in het dagelijks leven. Bon, soit, so be it. Ik ben wie ik ben. En ik krijg het vierkant op mijn heupen van mensen die er misbruik van maken. Die denken te weten wie ik ben. Er is maar 1 iemand die mij kent, door en door. Velen kennen me, maar niet diep of weten dan ook niet wat er allemaal in me omgaat. Hij is de enige die weet hoe ik ga reageren, waar ik van hou en waar ik van huiver, waar ik van ga huilen of wat me juist net blij maakt. Is dat makkelijk? Nee, zeker niet. Dat besef ik heel goed. Het leven is ook niet altijd makkelijk. Heb ik fouten gemaakt? Ja hoor, vaak. Grote fouten ook. En die doen mij pijn en hebben mensen uit mijn omgeving pijn gedaan. Doe ik ook goeie dingen? Ja, elke dag. Mijn rol als moeder bijvoorbeeld. Daar ben ik trots op en weet ik dat ik het juist doe. Toch zoals ik het zie wat een moeder al dan niet moet doen voor haar kinderen. Die goeie dingen maken mezelf en mijn omgeving gelukkig. Het is geven en nemen. Zo gaat dat. Binnen een gezin, tussen twee geliefden, met je kinderen, met je vrienden, met je collega's. Overal waar je komt, is het geven en nemen. En ik ben een grote gever, maar als er geen sprankeltje terug keert... dan doet dat pijn. En dan geef ik het al es op. Maar pas als ik merk dat het het opgeven waard is. Uit het verleden heb ik al gemerkt dat ik niet snel opgeef en veel mensen veel kansen geef. Ik hou niet van schermutselingen en zo.
But that's life. Met vallen en opstaan. Dat is voor velen misschien niet makkelijk, maar denk eraan.... Elke storm gaat voorbij!
Keep up! Cheer up! Be happy * be pretty * be you!
Jaren geleden schreef ik ook veel, voor mezelf, naar vriendinnen. Het luchtte me altijd op.
Ik ben zo'n beetje what you see, is what you get. Ik kan moeilijk verbergen hoe ik me voel.
Daar is niets mis mee, lijkt me, want dan weet je ook waar je staat, niet?
Deze rubriek bezorgt me ook ergens een soort rust en weet je, die komt goed van pas. Er is een grote nood aan het luchten van mijn hart. Altijd maar bezig en een kopje vol zorgen. Ook veel heel leuke dingen waar ik vrolijk van word. Begrijp me niet verkeerd. Ik hou van het leven en vice versa.
Hoe ouder ik word, hoe bewuster ik leef en hoe selectiever ik ben. Ik volg dan ook graag mijn hart.
Al is je verstand volgen soms de juiste keuze. En gaat je hart bloeden...
Ik ben eigenlijk een echt groot gevoelsmens. Ik leef op gevoelens en ben dus best ook gevoelig. En ja, dat is heel gevaarlijk om dat zo openlijk te zeggen. Dat weet ik uit ervaring.
Zo liep ik al enkele keren tegen de lamp. In de liefde, in vriendschappen, gewoon in het dagelijks leven. Bon, soit, so be it. Ik ben wie ik ben. En ik krijg het vierkant op mijn heupen van mensen die er misbruik van maken. Die denken te weten wie ik ben. Er is maar 1 iemand die mij kent, door en door. Velen kennen me, maar niet diep of weten dan ook niet wat er allemaal in me omgaat. Hij is de enige die weet hoe ik ga reageren, waar ik van hou en waar ik van huiver, waar ik van ga huilen of wat me juist net blij maakt. Is dat makkelijk? Nee, zeker niet. Dat besef ik heel goed. Het leven is ook niet altijd makkelijk. Heb ik fouten gemaakt? Ja hoor, vaak. Grote fouten ook. En die doen mij pijn en hebben mensen uit mijn omgeving pijn gedaan. Doe ik ook goeie dingen? Ja, elke dag. Mijn rol als moeder bijvoorbeeld. Daar ben ik trots op en weet ik dat ik het juist doe. Toch zoals ik het zie wat een moeder al dan niet moet doen voor haar kinderen. Die goeie dingen maken mezelf en mijn omgeving gelukkig. Het is geven en nemen. Zo gaat dat. Binnen een gezin, tussen twee geliefden, met je kinderen, met je vrienden, met je collega's. Overal waar je komt, is het geven en nemen. En ik ben een grote gever, maar als er geen sprankeltje terug keert... dan doet dat pijn. En dan geef ik het al es op. Maar pas als ik merk dat het het opgeven waard is. Uit het verleden heb ik al gemerkt dat ik niet snel opgeef en veel mensen veel kansen geef. Ik hou niet van schermutselingen en zo.
But that's life. Met vallen en opstaan. Dat is voor velen misschien niet makkelijk, maar denk eraan.... Elke storm gaat voorbij!
Keep up! Cheer up! Be happy * be pretty * be you!
maandag 24 november 2014
Lancering nieuwe rubriek.... trrrrrr (tromgeroffel)
Toen ik vorige week mijn hart es moest luchten en een heel artikel schreef over keuzes maken, deed mij dat eigenlijk wel deugd. Het bracht me op het idee om een soort nieuwe rubriek te maken. De columnrubriek. Wie een voorstel van onderwerp heeft, shoot! I would love that!
Column 2 : Ziek zijn.
Klinkt al direct negatief, is nochtans mijn bedoeling niet.
Maar terwijl ik dit schrijf, ben ik ziek (geweest) Wat ik juist heb, Joost mag het weten.
Het is een gissen: griepje? Denk het niet als ik het vergelijk met vorig jaar. Dan zat ik
in de hel of zo denk ik. Migraine? Of was het mijn maag én mijn hoofd tegelijk?
Zoiets. Ik ben maagpatiënt. Klinkt gigantisch erg, maar ook dat is mijn bedoeling niet.
Even uitleggen. Twee jaar terug had ik een gastroscopie, zo een heel leuk onderzoek (NOT).
Gelukkig besefte ik er niets van, want was zo groggy als iets. Conclusie: maagbreuk. Weliswaar een lichte maar ik zit wel aan de pillen voor de rest van mijn leven. En ben nog maar net 29. (hihi)
"Mevrouw, u moet relaxatietherapie volgen." Duh! Het woord alleen al. Ik huiver. Nee, dank je.
Nu denk ik daar anders over. Misschien moet ik toch maar es zoiets gaan volgen. Of Yoga?
Het is toch trendy? Not! Echt, niets voor mij. Het mag zo trendy als iets zijn, dan skip ik die trend wel... Ik zie mezelf echt niet liggen of staan in een of andere pose waar ik me ongemakkelijk bij voel en me zenuwachtig ga maken omdat ik me belachelijk maak. Niet dat de yoga-liefhebbers dat doen, dat bedoel ik. Zie je, ik moet me al weer verantwoorden waarom het voor mij persoonlijk niets is.
Ik heb wel afgezien, ik wil mijn maagklachten niet banaliseren. Tegelijk wil ik ook niet gaan vergelijken, want ik besef maar al te goed dat er veel ergere ziektes zijn. Dan denk ik altijd aan mensen die dagelijks pijn hebben. Dus ik wil niet klagen.
Toch ging ik door de hel, ik heb het niet geteld maar ik moet zo'n 8 keer over de pot gehangen hebben wetende dat er niets in mijn maag zat. De avond voordien weinig gegeten, stress gehad en laat in bed en na 6uurtjes half en half slapen, want ik-ga-de-wekker-toch-wel-horen?... uit bed gestrompeld om twee klanten te schminken om 7u. Ik voelde me niet tip top maar wel ok. Toch had ik hoofdpijn dus even terug in bed. Na een uurtje is dat wel over en kan in mijn drukke dagtaken verder en perfect afwerken, dacht ik. Want oh ja, ik blijf toch altijd streven naar perfectie. Wat doe ik verkeerd of zo af te zien? Misschien teveel hooi op mijn vork? Toch nog niet genoeg geskipt op mijn to do-lijstjes? Dus dan maar naar mijn lichaam geluisterd, 3 uren als een blok geslapen, van de wereld niet geweten. Enkele mails, 2 gemiste oproepen, 6 sms'jes en enkele luchtige whats-app berichten verder.... Overgeven. Ik treed niet in detail. Mijn kop (ik noem het nu even echt mijn hoofd niet meer) wou ik liever even van mijn lichaam zetten. En mijn maag? Branden! Branden als heet vuur. Slapen en overgeven. Huilen.
Ik heb gehuild van de pijn. Mijn mannelijke kant kwam boven, want oh ja, ik ging dood. Ik dacht echt dat het gedaan was met mij. De schrik van mijn leven opgedaan denk ik toen ik 10 jaar was. Misschien moet ik daar ook es over schrijven. Misschien ook niet, want heb er een negatief en naar gevoel bij....
Bon, ik ging dus dood en had helse pijn. Niets hield ik binnen. Enkele afspraken waar ik enorm, maar dan ook enorm naar uit keek, moest ik afzeggen. Dit keer was kiezen écht wel verliezen. Ik moest naar mijn lichaam en verstand luisteren. Mijn hart zei iets anders. Dat heb ik wel vaker voor.
Nu ja, dat hebben we ook weer gehad. Ik weet weer wat het was om een migraine-aanval te hebben, mijn maag overhoop te voelen maar wel elke ander vezel in mijn lichaam gevoeld tot in de puntjes. Want weet je, ik ga je een geheim verklappen. Als ik die gelige vloeistof terug naar buiten kieper, wat op een lege maag ligt te draaien, dan doe ik dat met veel lawaai en met heel mijn lichaam. Sorry, ja ik ging niet in detail treden. Maar je moet weten dat alles nu pijn doet omdat ik vol overgave alles naar buiten gooi. Ik wil dit weekend alleen maar vergeten.
Ik heb al zin in mijn volgende column. Dat klinkt chique hé. Ik vind het stiekem wel leuk. En ik beloof nu al plechtig dat ik het iets luchtiger ga maken qua onderwerp. Ik hoop dat er dan ook iets leuks op mijn pad eerstdaags en dat jou kan vertellen.
Column 2 : Ziek zijn.
Klinkt al direct negatief, is nochtans mijn bedoeling niet.
Maar terwijl ik dit schrijf, ben ik ziek (geweest) Wat ik juist heb, Joost mag het weten.
Het is een gissen: griepje? Denk het niet als ik het vergelijk met vorig jaar. Dan zat ik
in de hel of zo denk ik. Migraine? Of was het mijn maag én mijn hoofd tegelijk?
Zoiets. Ik ben maagpatiënt. Klinkt gigantisch erg, maar ook dat is mijn bedoeling niet.
Even uitleggen. Twee jaar terug had ik een gastroscopie, zo een heel leuk onderzoek (NOT).
Gelukkig besefte ik er niets van, want was zo groggy als iets. Conclusie: maagbreuk. Weliswaar een lichte maar ik zit wel aan de pillen voor de rest van mijn leven. En ben nog maar net 29. (hihi)
"Mevrouw, u moet relaxatietherapie volgen." Duh! Het woord alleen al. Ik huiver. Nee, dank je.
Nu denk ik daar anders over. Misschien moet ik toch maar es zoiets gaan volgen. Of Yoga?
Het is toch trendy? Not! Echt, niets voor mij. Het mag zo trendy als iets zijn, dan skip ik die trend wel... Ik zie mezelf echt niet liggen of staan in een of andere pose waar ik me ongemakkelijk bij voel en me zenuwachtig ga maken omdat ik me belachelijk maak. Niet dat de yoga-liefhebbers dat doen, dat bedoel ik. Zie je, ik moet me al weer verantwoorden waarom het voor mij persoonlijk niets is.
Ik heb wel afgezien, ik wil mijn maagklachten niet banaliseren. Tegelijk wil ik ook niet gaan vergelijken, want ik besef maar al te goed dat er veel ergere ziektes zijn. Dan denk ik altijd aan mensen die dagelijks pijn hebben. Dus ik wil niet klagen.
Toch ging ik door de hel, ik heb het niet geteld maar ik moet zo'n 8 keer over de pot gehangen hebben wetende dat er niets in mijn maag zat. De avond voordien weinig gegeten, stress gehad en laat in bed en na 6uurtjes half en half slapen, want ik-ga-de-wekker-toch-wel-horen?... uit bed gestrompeld om twee klanten te schminken om 7u. Ik voelde me niet tip top maar wel ok. Toch had ik hoofdpijn dus even terug in bed. Na een uurtje is dat wel over en kan in mijn drukke dagtaken verder en perfect afwerken, dacht ik. Want oh ja, ik blijf toch altijd streven naar perfectie. Wat doe ik verkeerd of zo af te zien? Misschien teveel hooi op mijn vork? Toch nog niet genoeg geskipt op mijn to do-lijstjes? Dus dan maar naar mijn lichaam geluisterd, 3 uren als een blok geslapen, van de wereld niet geweten. Enkele mails, 2 gemiste oproepen, 6 sms'jes en enkele luchtige whats-app berichten verder.... Overgeven. Ik treed niet in detail. Mijn kop (ik noem het nu even echt mijn hoofd niet meer) wou ik liever even van mijn lichaam zetten. En mijn maag? Branden! Branden als heet vuur. Slapen en overgeven. Huilen.
Ik heb gehuild van de pijn. Mijn mannelijke kant kwam boven, want oh ja, ik ging dood. Ik dacht echt dat het gedaan was met mij. De schrik van mijn leven opgedaan denk ik toen ik 10 jaar was. Misschien moet ik daar ook es over schrijven. Misschien ook niet, want heb er een negatief en naar gevoel bij....
Bon, ik ging dus dood en had helse pijn. Niets hield ik binnen. Enkele afspraken waar ik enorm, maar dan ook enorm naar uit keek, moest ik afzeggen. Dit keer was kiezen écht wel verliezen. Ik moest naar mijn lichaam en verstand luisteren. Mijn hart zei iets anders. Dat heb ik wel vaker voor.
Nu ja, dat hebben we ook weer gehad. Ik weet weer wat het was om een migraine-aanval te hebben, mijn maag overhoop te voelen maar wel elke ander vezel in mijn lichaam gevoeld tot in de puntjes. Want weet je, ik ga je een geheim verklappen. Als ik die gelige vloeistof terug naar buiten kieper, wat op een lege maag ligt te draaien, dan doe ik dat met veel lawaai en met heel mijn lichaam. Sorry, ja ik ging niet in detail treden. Maar je moet weten dat alles nu pijn doet omdat ik vol overgave alles naar buiten gooi. Ik wil dit weekend alleen maar vergeten.
Ik heb al zin in mijn volgende column. Dat klinkt chique hé. Ik vind het stiekem wel leuk. En ik beloof nu al plechtig dat ik het iets luchtiger ga maken qua onderwerp. Ik hoop dat er dan ook iets leuks op mijn pad eerstdaags en dat jou kan vertellen.
Abonneren op:
Reacties (Atom)